Ο καταξιωμένος δημιουργός Γιώργος Μυλωνάς, αποκλειστικά στο Fey's Style

δημοσίευση | 02/11/2020 στην κατηγορία Συνεντεύξεις

- Βρισκόμαστε στον ‘Οργανισμό Συλλογικής Διαχείρισης Δημιουργών Θεατρικών και Οπτικοακουστικών Έργων – ΑΘΗΝΑ’ , μιλήστε μου γι’αυτό.
 

- Μαζί με τον Χαρτοματζίδη φτιάξαμε αυτόν εδώ τον οργανισμό και αγοράσαμε αυτό το κτήριο, δηλαδή αυτά τα δύο διαμερίσματα στην Αλεξάνδρας 93 και ανήκουν στους Έλληνες δημιουργούς. Είναι στο όνομα των Ελλήνων δημιουργών και εύχομαι να μην τα χάσουνε ποτέ, να μην τα πάρουν από τα χέρια τους. Τα λεφτά αυτά τα βγάλαμε με μεγάλο κόπο και με μεγάλο βάσανο. Ωστόσο το κάναμε. Αυτή τη στιγμή έγινε ένας οργανισμός ίσως, εγώ θεωρώ ότι είναι ο μεγαλύτερος καλλιτεχνικός οργανισμός της χώρας, ο οποίος εισπράττει τα πνευματικά δικαιώματα, κάνοντας έναν άλλο τεράστιο αγώνα, οποίος γίνεται σε όλη την Ελλάδα, σε όλα τα μήκη και πλάτη της χώρας.

   Τα μέλη μας πια είναι 1200, όταν είχαμε αναλάβει εμείς τα μέλη ήταν 100, κανείς δεν εμπιστευόταν αυτό που γίναμε σήμερα, όχι μόνον καταφέραμε να βάλουμε τα πνευματικό δικαιώματα των συναδέλφων ή και των κληρονόμων, διότι πολλοί ‘φεύγουν’ αλλά το πνευματικό δικαίωμα, όπως ξέρετε, μεταφέρεται στους κληρονόμους, λοιπόν, αλλά αυτή την στιγμή δίνουμε και δουλειά σε περίπου δέκα Ελληνίδες και Έλληνες, οι οποίοι εργάζονται στον Οργανισμό ‘ΑΘΗΝΑ’ και ασχολούνται με τα πνευματικά δικαιώματα.

   Με τον Οργανισμό γίνεται ένας αγώνας τον οποίον δεν θέλαμε. Φεύγοντας η προηγούμενη υπουργός Πολιτισμού, όταν κυβερνούσε το ΣΥΡΙΖΑ , από το υπουργείο της και αυτή αλλά και ο ΣΥΡΙΖΑ από την εξουσία, εμείς δεν κάνουμε πολιτική πάνω σε αυτό το θέμα, κάνανε όμως κάτι πολύ κακό για μας. Ο νόμος χώριζε τα πνευματικά δικαιώματα, 55% για τους δημιουργούς, δηλαδή οι σκηνοθέτες οι σεναριογράφοι οι θεατρικοί συγγραφείς και οι μουσικοσυνθέτες, 25% στους εκτελεστές, δηλαδή οι οργανοπαίχτες, οι ηθοποιοί και οι τραγουδιστές και 20% στους παραγωγούς. Δεν ξέρω ποια ιδέα ήρθε στο μυαλό της υπουργού πολιτισμού εκείνης της εποχής και κατάργησε αυτόν τον νόμο χωρίς όμως να τον αντικαταστήσει με κάποιον άλλον και έτσι αυτή τη στιγμή οι οργανισμοί οι οποίοι είναι 15 εν Ελλάδι, σκοτωνόμαστε μεταξύ μας, δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε για πάρουμε τα λεφτά μας από τα πνευματικά δικαιώματα που ανήκουν στους Έλληνες δημιουργούς και συγγενείς συγχρόνως. Μέχρι στιγμής δεν έχει γίνει τίποτα, προσδοκούμε όλοι να γίνει κάτι. Εγώ προσπάθησα να ενημερώσω τον πρωθυπουργό της χώρας για να ξέρει τι συμβαίνει και ο Θεός βοηθός, θα δούμε τι θα γίνει. Γιατί 16 μήνες 17 τώρα δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε και αυτό είναι τραγικό, δυστυχώς αυτός που το έκανε ήξερε πολύ καλά ότι οι Έλληνες δεν μπορούν να συνεννοηθούν, επομένως τους πέταξε στο χάος να παλεύουνε μεταξύ τους, περί αυτού πρόκειται.
 

- Ο χώρος των καλλιτεχνών αυτή την εποχή περνάει πολύ δύσκολα, όχι μόνο των δημιουργών αλλά και των τραγουδιστών και των ηθοποιών, όλος ο χώρος αυτός, με τον ιό έχει πάθει φοβερή ζημιά. Με τους οργανισμούς αυτούς πιστεύετε ότι βοηθούνται τα μέλη;
 

- Οι οργανισμοί βοηθάνε πάρα πολύ τα μέλη τους, δηλαδή τους δικαιούχους επί της ουσίας του κάθε επαγγέλματος, εμείς ας πούμε φροντίζουμε για τους σκηνοθέτες τους σεναριογράφους, τους θεατρικούς συγγραφείς και τους χορογράφους. Για αυτούς τους τέσσερις κλάδους φροντίζουμε εμείς, όπως να προσπαθούμε να βρούμε από οπουδήποτε υπάρχουν δικαιώματα να τα εισπράξουμε για να τους τα αποδώσουμε. Όμως δεν μπορεί να ζήσει κανείς από αυτά τα λεφτά. Τα λεφτά είναι λίγα αλλά έστω είναι μία βοήθεια και θεωρούμε ότι η πολιτεία πρέπει να λύσει το πρόβλημα των ανθρώπων αυτών. Όταν υπάρχουν κλειστά θέατρα δεν δουλεύουν οι ηθοποιοί, δεν δουλεύουν οι θεατρικοί συγγραφείς. Στους κινηματογράφους δεν πάει σχεδόν κανείς πως θα γυριστεί η ελληνική ταινία.

   Την εποχή που έκανα εγώ ταινίες ο χρηματοδότης μας ήταν ο Έλλην θεατής, ο οποίος πήγαινε, έκοβε το εισιτήριο του έβλεπε την ταινία και μάζευε λεφτά η παραγωγή και μπορούσαμε κι εμείς με την σειρά μας  να κάνουμε την δουλειά μας, γυρίζοντας ταινίες, κωμωδίες ως επί των πλείστων, εγώ γύρισα και κάποια δράματα 2-3 μόνο και μόνο για να διασκεδάσει ο Έλληνας θεατής ο οποίος μας χρηματοδοτούσε με το εισιτήριο που έκοβε. Τώρα τα πράγματα είναι πάρα πολύ δύσκολα για τους νέους και υπάρχουν ταλαντούχοι νέοι σκηνοθέτες τους οποίους δεν μπορούν να τους βοηθήσουν. Και κάτι άλλο δυστυχώς στην Ελλάδα συμβαίνει κάτι τραγικό. Όπου υπάρχει κάποιο καλλιτεχνικό, πώς να το πω γραφείο, το οποίο ανήκει στο δημόσιο, εκεί τις περισσότερες φορές τοποθετούνται άνθρωποι που δεν γνωρίζουν. Πως γίνεται σε μια νέα κυβέρνηση να μπουν άνθρωποι πιο ειδικοί που να ξέρουν από αυτή τη δουλειά για να βοηθηθούν και οι νέοι και να πάει μπροστά η κινηματογραφία μας και το θέατρο γενικότερα με το οποίο εγώ ασχολήθηκα λιγότερο. Εγώ έγραψα 5 θεατρικά έργα, παίχτηκαν με μεγάλη επιτυχία αλλά να σου πω κάτι, όλο δεν είχανε λεφτά οι θίασοι, ενώ είχαν επιτυχίες και σταμάτησα πλέων να γράφω θεατρικά έργα αφού λέω δεν γίνεται δεν υπάρχει περίπτωση να συνεχίσω αυτή τη δουλειά.
 

- Μιλήστε μου για τα παιδικά σας χρόνια.
 

- Εγώ γεννήθηκα σε ένα χωριό της Μακεδονίας που λέγονταν Αλώνια, μετά η ζωή μου πέρασε η μισή στην Κατερίνη, στην Πιερία δηλαδή στην πόλη και κάποια χρόνια στην Καλαμαριά της Θεσσαλονίκης, εκεί τέλειωσα το γυμνάσιο γιατί εκεί ήταν και οι δουλειές των θείων και του πατέρα μου, είχανε κοσμικά κέντρα, τα μεγαλύτερα εκείνης της εποχής, την Καλαμίτσα , το Καλαμάκι και όλα αυτά.

    Μετά κατέβηκα στην Αθήνα, είχα περάσει στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Πειραιώς τότε λεγόταν ανωτάτη Βιομηχανική αλλά επειδή ήθελα να ασχοληθώ με τον κινηματογράφο και γενικά με το θέαμα, μέσα στο οποίο μεγάλωσα κι όλας διότι εκείνη την εποχή στα κέντρα ερχόντουσαν τραγουδιστές βέβαια, αλλά ήταν οι μεγάλοι της εποχής, οι Αγγελόπουλοι, η Πόλυ Πάνου ήμουν πιτσιρίκος τότε αλλά ήμουν με αυτούς τους ανθρώπους και σιγά σιγά είδα ότι εκεί στη σχολή, το πολύ πολύ να γινόμουν λογιστής μια δουλειά η οποία δεν μου αρέσει και καθόλου, λοιπόν και πήγα και βρήκα τις σχολές και ασχολήθηκα με την σκηνοθεσία και το θέατρο. Πήγα και σπούδασα ηθοποιός όχι για να κάνω τον ηθοποιό αλλά για να ξέρω πως θα αντιδράσω με τους ηθοποιούς μου, να ξέρω πρόβλημά τους, τι αντιμετωπίζουν. Έτσι λοιπόν σε ό,τι έχω κάνει έχω παίξει και έναν μικρό ρόλο πάντα.

   Είχα πολύ καιρό να παίξω, τελευταία ο αγαπητός μας φίλος, ο σκηνοθέτης ο Βασίλης ο Βαφέας,  που έκανε ένα κοκτέιλ μεταξύ θεάτρου και κινηματογράφου, ένα πραγματικά πρωτοπόρο πράγμα, ζήτησε την βοήθεια μου και πήγα και τον βοήθησα, πολύ ευχαρίστως, γιατί είναι ένας πολύ καλός Έλλην συνάδελφος.
 

- Σπουδάσατε κινηματογράφο στην Ελλάδα αλλά και στην Γαλλία. Τι θυμάστε από εκείνα τα χρόνια.
 

- Θυμάμαι όταν εμείς εδώ σπουδάζαμε, οι μελό ταινίες ‘σκοτώνανε’ δηλαδή ήταν ό,τι καλύτερο και κάναμε αμάν να βρούμε μία δουλειά βοηθού σε κάποιον σκηνοθέτη για να έχουμε άμεση επαφή με την δουλειά και δεν μας ενδιέφερε να μας πληρώσουνε κιόλας εμάς μα ενδιέφερε απλώς να είμαστε στον σχεδιασμό αυτών των ταινιών. Ήταν μια ευχάριστη εποχή. Μετά στο Παρίσι είχαμε πάει με τον φίλο μου τον Μάριο Ρετσίλα και κάναμε σεμινάρια στο ‘Musee de l’homme’ στον πύργο του Αίφελ στο μουσείο δηλαδή, όπου ήταν και η σχολή του κινηματογράφου των γάλλων εκείνη την εποχή και κάτσαμε 6 μήνες. Μας ενδιέφεραν τα σεμινάρια για το ελαφρύ συνεργείο, για το ποιο είναι το βαρύ συνεργείο, πως μπορούμε να κάνουμε την παραγωγή πιο φτηνά και με πιο γρήγορους ρυθμούς, όχι εις βάρος της παραγωγής αλλά για να ελαφρύνουμε το μεγάλο χρηματικό βάρος της παραγωγής γιατί ο κινηματογράφος είναι τέχνη πολυτελείας και κακά τα ψέματα είναι τέχνη που θέλει λεφτά. Και όταν ήρθαμε εδώ, εγώ ήμουν ένας μονόφθαλμος μέσα σε πολλούς τυφλούς, αλλά όμως δεν με εμπιστευόταν κανείς να κάνω μία ταινία ή να γράψω ένα σενάριο και άρχισα να γράφω από μόνος μου σενάρια και να επισκέπτομαι τις διάφορες παραγωγές.

   Ο πρώτος παραγωγός που δέχτηκε μετά από πολλές επισκέψεις να με ακούσει ήταν κύριος Τζέιμς Πάρις, η Άρτ Φιλμ. Του άρεσε πάρα πολύ αυτό που του διάβασα και φώναξε την γυναίκα του την Μαίρη και λέει: «δώσε τέσσερα χιλιάρικα στον νέο και από αύριο αυτός είναι ο σεναριογράφος της εταιρίας μου». Τέσσερα χιλιάρικα εκείνη την εποχή ήταν πάρα πάρα πάρα πολλά λεφτά. Θέλω να καταλάβεις το εξής, ένα με ενάμισι χιλιάρικο δούλευε ο άλλος ένα μήνα για να το πάρει και ήταν και πολύ μεγάλος μισθός. Τρελάθηκα εγώ, πήρα τέσσερα χιλιάρικα και δεν ήξερα τι γίνεται. Από εκεί ήταν η αρχή μου. Μετά δούλεψα με την Γκρέκα Φίλμ, με τον Λεφάκη, με πολλούς τέλος πάντων. Αυτοί όλοι οι άνθρωποι δεν υπάρχουν πια.
 

- Ποια είναι η μεγαλύτερη σας αγάπη, θέατρο, κινηματογράφος, τηλεόραση ή ραδιόφωνο;
 

- Ο κινηματογράφος και η τηλεόραση αν και ραδιόφωνο έχω κάνει πάρα πολύ με διασκευές λογοτεχνικών έργων. Με τον ‘Ζητιάνο’ του Καρκαβίτσα, το ‘Ποιος ήτον ο φονευς του αδελφού μου’ του Βιζυηνού, πάρα πολλά που τα έκανα διασκευές και με μεγάλους ηθοποιούς, με τον Παπαμιχαήλ, με τον Καζάκο, με την Κατσέλη, ήταν πραγματικά ένα θαύμα.  Εμένα με μαγεύει η κινηματογραφία, το θέατρο είναι πολύ ωραίο να το βλέπω αλλά θέλω να ασχολούμαι με τον κινηματογράφο. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο μ’ αρέσει και νομίζω πως και η σκέψη μου με βοηθάει σε αυτό γιατί σκέφτομαι κινηματογραφικά, δεν σκέφτομαι καθόλου μα καθόλου θεατρικά. Αν και το θέατρο και ο κινηματογράφος ενώ δεν μοιάζουνε καθόλου έχουν μια μεγάλη σχέση να το ξέρεις.
 

- Το 2001 εκδόθηκε από τις Εκδόσεις Λιβάνη το μυθιστόρημα σας ‘Μέλι στο κορμί της’, να περιμένουμε και κάτι καινούριο;
 

- Το ‘Μέλι στο κορμί της’ είχε μεγάλη και τεράστια επιτυχία και κριτικές πολύ καλές, αναφερόταν στην εποχή της δικτατορίας και έχει γραφτεί με αφορμή μίας πραγματικής ιστορίας. Μετά από αυτό έγινε το ‘www. ELENI – ONEIRA .gr’  που επίσης ήταν πολύ επιτυχημένο. Μετά έγινε ένα άλλο, με αστυνομική κάπως πλοκή από τις εκδόσεις Σιδέρη, το ‘Έγκλημα στο Κοινοβούλιο’. Και αυτή τη στιγμή τυπώνεται ένα βιβλίο που λέγεται ‘Εφιάλτης Έρωτας’. Και έχω υπόψη μου να συγγράψω ένα άλλο που το σχεδιάζω. Επειδή έχω πάρα πολύ δουλειά εδώ στον οργανισμό και εσύ το ξέρεις καλά αυτό, λοιπόν, όταν έχω λίγο καιρό μου αρέσει να γράφω ένα βιβλίο γιατί δεν με εμποδίζει τίποτα, δεν σκέφτομαι αν αυτό για να το γυρίσω στοιχίζει πολλά λεφτά και δεν θα μπορούμε να το κάνουμε, ενώ με την φαντασία σου ‘απλώνεσαι’ γράφεις με άνεση και άμα το γυρίσει κάποιος άσε να το σκεφτεί αυτός!
 

- Πώς ένας άνθρωπος που είναι της τέχνης μπορεί να ασχοληθεί τόσο ενεργά με την πολιτική όσο εσείς; Τι είναι αυτό που σας ‘εξιτάρει’ στο χώρο της πολιτικής;
 

- Το ότι μπορείς να προσφέρεις κάτι, γι’ αυτό και ασχολήθηκα και είμαι και αυτή την στιγμή γραμματέας στο πολιτιστικό της Νέας Δημοκρατίας, είμαι Νεοδημοκράτης δεν το συζητώ λοιπόν, μου αρέσουν οι αλήθειες αυτού του κόμματος και είναι κοντά στην πραγματικότητα, δεν είναι αιθεροβάμονες και αυτό μ’ αρέσει και έτσι ανήκω σε αυτούς. Τώρα, νομίζω ότι μέσα από την πολιτική, μπορεί κανείς να κάνει θαύματα και να βοηθάει τον συνάνθρωπο του, όταν αυτή η πολιτική όμως έχει σαν γνώμονα τον άνθρωπο και τις αξίες του, δεν το έχουν όλοι οι πολιτικοί αυτό στο μυαλό τους, άλλα έχουν, οι περισσότεροι θέλουν να περάσουν ως κομήτες να γίνει και κάτι ‘να βοηθηθούμε λέει μεταξύ μας’ και να ξαναχαθούμε. Ε, αυτή η πολιτική δεν μ’αρέσει.
 

- Επειδή έχετε υπάρξει και καθηγητής σκηνοθεσίας, τι θα συμβουλεύατε ένα νέο παιδί που θα ήθελε να ασχοληθεί με τον χώρο των τεχνών και κυρίως με την σκηνοθεσία.
 

- Αλήθεια για πολλά χρόνια 5-6 χρόνια στην σχολή ‘Ακτο’ ήμουν και ο διευθυντής του τμήματος σκηνοθεσίας. Λοιπόν, εύχομαι στους ανθρώπους που έβγαλα να έχουνε δουλειά και ξέρω ότι οι περισσότεροι έχουν. Τώρα, το σήμερα είναι δύσκολο για αυτούς τους ανθρώπους, και εκείνη την εποχή τα παιδία αυτά που πραγματικά είχαν ζήλο και ήθελαν να μάθουν και θεωρώ ότι έμαθαν μερικά πράγματα καθαρά επαγγελματικά, μάλιστα είχα τυπώσει και ένα βιβλίο ‘το εγχειρίδιο του νέου σκηνοθέτη’ το οποίο τους το έδινα να το έχουν πάντα σε όλη τους τη ζωή γιατί καθώς μεγαλώνεις ξεχνάς μερικά πράγματα.
   Τι να σας πω, εγώ δυο αγάπες είχα στην ζωή μου, η μία αγάπη ήταν η οικογένειά μου, ο γιός μου, και η άλλη μου αγάπη ήταν η μεγάλη εταιρία του φίλου μου του Γιώργου του Καραγιάννη, γιατί ήταν ένας εξαίρετος παραγωγός, στην οποία εγώ δούλεψα 20 χρόνια στου Καραγιάννη και 7 χρόνια στην Γκρέκα Φίλμ του Μιχάλη Λεφάκη και ξεκίνησε η καριέρα μου από τον Πάρι, δηλαδή επί της ουσίας ο Τζέιμς Πάρις ή Αρτ Φίλμς που έκανε τις τεράστιες ταινίες της εποχής, με εμπιστεύτηκε χωρίς να με ξέρει, άκουσε πέντε λόγια από το σενάριο μου είπε είσαι ο συγγραφές μου, μου έδωσε την προκαταβολή και άρχισε η καριέρα μου.

 

- Πως κρίνετε την ελληνική τηλεόραση αυτή την εποχή;
 

- Η ελληνική τηλεόραση όπως και κάθε τηλεόραση και κάθε κινηματογραφική παραγωγή θέλει καταρχάς να κερδίζει ή τουλάχιστον να μην χάνει λεφτά, να μπορεί να αναπληρώνει κάθε φορά με νέες παραγωγές το πρόγραμμά της. Τώρα, εγώ δεν μπορώ να κρίνω τους συναδέλφους, υπάρχουν συνάδελφοι οι οποίοι κάνουν πολύ καλή δουλειά. Υπάρχουν και συνάδελφοι, οι πιο πολλοί όμως είναι αυτοί που η δουλειά είναι λίγο ‘αφούρνιστη’, πιο ‘σβελτέξ’, πιο γρήγορη. Εν πάση περιπτώσει εγώ εύχομαι σε όλους να πετυχαίνουν σε αυτό που κάνουν γιατί η καλή δουλειά όμως στοιχίζει. Δυστυχώς θέλει μέρες. Ας πούμε η τελευταία καλή, πολύ όμορφη δουλειά που είδα ήταν του Μανουσάκη με την ιστορία των Ποντίων. Μια άλλη καλή δουλειά είναι αυτή του Γιάννη του Καραγιάννη οι ‘Άγριες Μέλισσες’. Μετά από αυτές είναι και οι άλλες. Εντάξει , καλές δουλειές είναι εξαρτάται ποιος τις κάνει και τι ευαισθησίες έχει όταν τις κάνει. Εγώ νομίζω ότι έχουμε ταλαντούχους σκηνοθέτες, πρέπει όμως να τους βοηθάνε κιόλας. Άμα σου λένε να γίνεται αυτό με 2 ευρώ ενώ αυτό θέλει 30 ευρώ, ε τότε δεν είσαι και μάγος.
 

- Είναι και θέμα παραγωγής…
 

- Έτσι ναι βεβαίως, παραγωγός και ποιοι θα ερμηνεύσουν, θα πλάσουν τους χαρακτήρες, ποιοι ηθοποιοί, έχει σημασία.
 

- Ποια η γνώμη σας για τα ριαλιτί, που έχει δημιουργηθεί ένας σάλος τελευταία σχετικά με όλο αυτό το ‘trash’ που υπάρχει στην ελληνική τηλεόραση.
 

- Εγώ δεν ανήκω στους ανθρώπους που θα κάνω κριτική για το είδος, για οποιοδήποτε είδος, αλλά λέω ότι καλό είναι να κρατάμε και κάποια προσχήματα, εξυπακούεται, τώρα για να το έχουμε φτιάξει το έργο αυτό και το παίζουνε, πάει να πει πως σκεφτήκανε και πώς να το κάνουνε και εν πάση περιπτώσει σκεφτήκαν και τις συνέπειες. Νομίζω ότι οι δηλώσεις τότε αυτού από την Κρήτη ήταν αποτυχημένες δηλώσεις, αυτά δεν τα κάνει ένας νορμάλ άνθρωπος, ένας φευγάτος λέει τέτοια πράγματα, με γεια του με χαρά του αλλά αφού του δώσανε το βήμα όμως;
 

- Και για το τέλος, μια ευχή για το site μας, το Fey’s Style. και να σας ευχαριστήσουμε που μας κάνατε την τιμή.
 

- Σας εύχομαι τα καλύτερα και ιδίως εσένα που σε ξέρω πολλά χρόνια, ό,τι καλύτερο και κάθε επιτυχία.
 

- Ευχαριστώ παρα παρα πολύ.

 

 

PHOTO CREDIT : GIANNIS GOGOPOULOS