Αποχαιρετισμός …η συνάντησή μου με τον Χόρχε

δημοσίευση | 09/03/2016 στην κατηγορία Υγεία

Γράφει η Μαίρη Σακελλαρίου Συνθετική Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας & Ψυχοθεραπείας, Εναλλακτικές Θεραπείες

 

 

 

 

Αποχαιρετισμός…η συνάντηση μου με τον Χόρχε

 

 

 

Απώλεια.

Όπως και να ηχεί η λέξη αυτή την συνοδεύει πάντα μια πληθώρα συναισθημάτων.

Α  π  ώ  λ  ε  ι  α. Να, ορίστε την ξαναείπα! Θα μπορούσα να εξαφανιστώ για να μην την νιώθω. Είπα «νιώθω» και αναρωτιέμαι πράγματι τί. Μήπως να σταθώ κάπου ήσυχα, σε ένα δάσος για παράδειγμα, και να αφουγκραστώ το πώς αισθάνομαι; Μπα… Τίποτα. Μόνο ένα μούδιασμα που φτάνει μέχρι τα ακροδάχτυλα. Μία εικόνα ξεθωριασμένη που δεν θες να δεις. Αν, λοιπόν, ο πόνος είναι κάπου μέσα μου, δεν έχει βγει ακόμα.

 

Τις νύχτες πετάγομαι από το κρεβάτι, ακούω την ανάσα μου τόσο καθαρά που με τρομάζει.

Πώς γίνεται να μην ξέρω πού πατάω την μια στιγμή και την άλλη να είναι όλα τόσο ξεκάθαρα γύρω μου, μέσα μου, πάνω μου. Ανίκανη και απροστάτευτη, έτσι αφυδατωμένη, τί θα μπορούσα να προσφέρω εγώ; Κάποτε με φίλαγαν και νόμιζα πως όλα εξαφανίζονταν δια μαγείας. Η θλίψη, το κλάμα, η αγωνία. Πόσο παιδικό ακούγεται αυτό. Είμαι η αποκλειστική σου αγάπη. Είμαι; Πολύ φοβάμαι πως δεν θα απαντήσεις.

 

Άλλαξα κάτι αυτές τις μέρες. Αποφάσισα να μην σου σερβίρω ξανά στο τραπέζι, το αφήνεις πάντα και κρυώνει το φαγητό. Θυμώνω με τον εαυτό μου που στο ετοιμάζω πάντα τόσο νωρίς και δεν περιμένω να έρθεις. Υπάρχει και το σημείωμα στην πόρτα του ψυγείου-μου αρέσει όταν τρώμε μαζί. Μπούρδες.

 

Έχω και αυτή την φωνούλα της νονάς μου, μην ανησυχείς μικρή μου, κάποια στιγμή θα σε επισκεφτεί στα όνειρα σου. Τί το ήθελε και το είπε. Από τότε νιώθω μια σκιά στο χώρο και βάζω φωτάκι για να κοιμηθώ. Ανήσυχος ύπνος, εκνευριστικός θα έλεγα.

 

Ξύπνησα μια μέρα. Δεν είχε ξημερώσει.  Γυρίζω το κεφάλι μου αριστερά και μετά δεξιά. Δεν τον βλέπω πουθενά. Μα τώρα, εδώ ,του μίλαγα. Ταράζομαι. Αυτό δεν έχει ξαναγίνει ποτέ.

 

Ο Μπουκάι στο βιβλίο του τον περιέγραφε σαν ένα δρόμο με δάκρυα. Εγώ δεν έχω δακρύσει ακόμα. Αντιστέκομαι. Μήπως έρθει και με δει με μάτια πρησμένα και δεν του αρέσω. Μπορεί να μου ζητήσει και τον λόγο. Κρύωσε, λέμε, πάλι το φαΐ. Σαν να ακούω την φωνή του.

 

Εγώ βιαζόμουν πάντα στα βιβλία. Διάβαζα πρώτα το τέλος. Συμφωνήσαμε λοιπόν με τον Χόρχε αυτή την φορά να μην το κάνω. Έχει μια σειρά ο αποχαιρετισμός, μου είπε. Δεν το κατάλαβα εκείνη την ώρα. Μόνο μετά.

 

Να αυτήν εδώ την στιγμή την λέμε άρνηση, μου λέει. Δεν τον πίστεψα. Μέσα στην θολούρα είπα να αρνηθώ ακριβώς επειδή είμαι σε άρνηση. Ακούγεται γελοίο τώρα που το γράφω. Το πένθος πονάει, μου λέει. Και δεν μπορούμε να το αποφύγουμε. Μα πώς; Εγώ το αποφεύγω μια χαρά. Το πένθος είναι αναγκαίο για την επεξεργασία της απώλειας, συνεχίζει. Ο δρόμος αυτός μας δείχνει ότι χρειάζεται να παραιτηθούμε από ότι δεν υπάρχει πια. Έτσι θα κατακτήσουμε την ωριμότητα. Θα διαπιστώσουμε, διανύοντας τον, ότι οι απώλειες είναι τραυματικές και επώδυνες, όμως μόνο μέσα από αυτές ολοκληρωνόμαστε σαν άνθρωποι.

 

Ανατρίχιασα. Η τάση μου είναι να δένομαι σφιχτά με ιδέες, πρόσωπα και καταστάσεις. Ακόμα και με χώρους, τόπους και αναμνήσεις. Να αγκιστρώνομαι σε πράγματα που δεν έχουν να μου δώσουν τίποτα πια, τρέμοντας τις συνέπειες της αποδέσμευσης.

 

Πρέπει να ξεκινάει κανείς μια καινούργια ζωή κάθε μέρα, αν θέλει να αντέξει την απώλεια της χθεσινής, διαφορετικής ζωής του, που μόλις τελείωσε. Αν συνεχίσεις όμως να κουβαλάς και την προ-προηγούμενη, και την προ-προ-προηγούμενη, η ζωή σου γίνεται πολύ βαριά.

 

Εγώ όμως θέλω να μπορώ να ανοίγω το χέρι μου και να αφήνω αυτό που δεν μου ανήκει πια. Που δεν υπάρχει. Να μην ζει μέσα μου ο άλλος. Γιατί τότε γίνεται αρρώστια. Νομίζω πως κατάλαβα. Συσχέτιζα το πένθος με την αρρώστια, ενώ είναι κάτι αναγκαίο να παρθεί. Ένα ταξίδι επώδυνο που αποτελεί όμως εγγύηση για την προσωπική μου εξέλιξη.

Τυπικά, το πένθος θα μπορούσε να ολοκληρώνεται όταν θα μπορούμε να θυμόμαστε αυτόν ή αυτό που χάσαμε,  νιώθοντας από ελάχιστα έως και καθόλου πόνο. Όταν θα έχουμε πάψει να ζούμε στο παρελθόν και να αντιλαμβανόμαστε τους ζωντανούς γύρω μας.

 

Μέσα από τα στάδια του πένθους που πολύ όμορφα περιέγραψε η Kubler στο παρελθόν, την άρνηση, τον θυμό, τη θλίψη, την διαπραγμάτευση και την αποδοχή, δεν έχουμε παρά να ωφεληθούμε, γιατί αυτό το μονοπάτι μας μαθαίνει να μην είμαστε «κολλημένοι» σε αυτό που δεν υπάρχει πια. Μας μαθαίνει να χαιρόμαστε την κάθε στιγμή, όσο και αν διαρκεί αυτή, και να προσπαθούμε να την κάνουμε καλύτερη. Να ζούμε το σήμερα και όχι το χθες και το αύριο. Γιατί, στην ουσία, με την αποδοχή εγκαταλείπουμε τις στάσεις, τις συμπεριφορές και τις τωρινές μας αντιλήψεις που μας καθιστούς ανίκανους να λειτουργούμε.

Αυτό που δεσμεύει τους ανθρώπους είναι τα συναισθήματα τους. Η αναγνώριση τους και η αποδοχή τους.

Συνειδητοποιώ τώρα πως τα συναισθήματα έχουν δύο όψεις. Πάντα μας μάθαιναν να κρύβουμε την μία.

Έτσι εγκλωβιζόμασταν στις ενοχές και κάναμε πάρτι με τον θυμό μας. Δεν θέλω πια να νιώθω έτσι.

 

Καιρός να κλείσω το φωτάκι και να πετάξω το δεύτερο πιάτο από το τραπέζι.Καληνύχτα Χόρχε.

 

Η ζωή αξίζει τον κόπο.